maandag 27 maart 2017

Ik denk dat juist dit ons goede professionals maakt... Sietske





Ze werkt als persoonlijke begeleidster bij mensen met een verstandelijke beperking. Hier een klein stukje van Sietske:

In eerste instantie herken je mij niet. Je hoofd werkt trager dan dat het eerder deed.
Als ik wat dichterbij kom, lijkt het kwartje te vallen en lichten je ogen op en krijg ik een glimlach die mij ook doet glimlachen.

'He ouwe mopperkont!'. Terwijl ik je begroet steek ik mijn hand uit om de jouwe aan te raken. Je pakt hem vast terwijl jij je hoofd naar de verpleegkundige draait en naar mij wijst. 

zondag 26 maart 2017

Creatieve uil en knopen in de lucht...


Koppige knopen,
Lastige lijm.

Gele glazen,
Blauwe bubbels...



Uitputtende uilen,
Kleurvolle kleurpotloden. 

Bijzondere boekenliefde,
Dwarrelende details...


Ontwerpers:
Ryan, Roselinde
& MaMa Silvy 

vrijdag 24 maart 2017

Marianne: "Noem het rouwen..."




Een getuigenis geschreven door Marianne Jacobs.
Herkenbaar en ontroerend geschreven... Ik kan het niet aan mijn lezers voorbij laten gaan, zonder dit extra in de kijker te zetten in mijn rubriek: Zorg Zonder Nummer. Met toestemming om deze te delen.



"Mam, wij gaan."


Hoe doe je dat? De zorg voor je moeder die aan Alzheimer lijdt, overdragen aan anderen. Wat vertel je, als je haar in haar jas helpt en voorgoed meeneemt naar een zorginstelling. Wat vertel je niet? 
En… hoe vertel je tegen jezelf dat het zo goed is? Dat je genoeg hebt gedaan en dat je weer een eigen leven mag gaan lijden?
Een handleiding of een draaiboek zou erg fijn zijn, maar ze zijn niet in de boekhandel verkrijgbaar. Kan ook niet, want elke situatie is verschillend en iedereen gaat daar op een andere manier mee om. Ik kan alleen maar vertellen hoe het voor mij was om mijn moeder te verhuizen naar een nieuwe plek, waar ze hele goede zorg krijgt en waar ik haar kan komen bezoeken zo vaak ik wil.

donderdag 23 maart 2017

Huilen van het lachen… door Ellis










"Ellisvertellis" is een Facebook Pagina waar Ellis humorvolle ervaringen deelt die zij als verpleegkundige meemaakt. Ik nam contact met haar op en dit verhaal mocht ik van haar delen... Lees mee, slik je tranen in en sluit af met een warme glimlach. Respect voor dit kunnen! Ga verder Ellis, met jouw gouden hart voor de zorg! Bedankt om dit met ons te delen!



foto van Ellisvertellis.

Huilen van het lachen…

"Ik steek mijn paarse sneaker samen met het onderste stuk van mijn witte broek door het gordijn wat de deuropening afsluit van de rest van de afdeling. Daarbij maak ik een of ander maf geluid. Je zou het een ritueel kunnen noemen wat er,  na vele weken intensieve zorg voor Jacques, is ingeslopen. “Goedemorgen Sjaak, it’s me! Ben je er klaar voor?“, groet ik de bijzondere man die in het bed ligt. 

Werkend in de zorg, ben je eens in de zoveel tijd zodanig bij een situatie  betrokken, dat je ‘m thuis nog eens overdenkt of dat die je altijd bij zal blijven. 

Héél soms kruipt iemand zelfs een beetje ‘onder je huid’. Dat kan om de persoon zelf zijn, om een bijzondere casus of om een schrijnende situatie. In dit geval betrof het eigenlijk al deze facetten. Graag geef ik een inkijkje in de, voor mij, memorabele maanden, die ik met een van de meest optimistische, humorvolle en inspirerende personen die ik ooit verpleegde, mocht beleven. Al doe ik hem tekort met tekst op één A-4tje en geldt hier het cliché: ‘Je had er zelf bij moeten zijn!’. Maar toch, ik doe een poging…

dinsdag 21 maart 2017

Wereld Down Syndroom Dag 2017




Voor mij zijn het geen kinderen met 'die ziekte'. Voor mij zijn het kinderen met nét dat ene méér... Unieke kinderen, zoals iedereen is: uniek. Mooi op hun eigen manier! Zoals jij en ik! 

Wekenlange stage, maanden en jaren speelpleinbegeleiding bij die 'speciale' kinderen. Iets mooi's om bij te schrijven op mijn CV... Maar voor mij ging het dieper! Al vanaf de eerste dag hebben zij mijn hart gestolen met hun eerlijke woorden en stralende glimlach! Die liefde en de dankbaarheid die je van hen krijgt... Ook zij zijn mooi! En ik heb groot respect voor alle mensen die aan hun zorg verlenen: van schooljuf tot familie! 


Het is vandaag Wereld Down Syndroom Dag 2017. 

maandag 20 maart 2017

Jeanine vertelt over Alzheimer




Vandaag in de kijker, in mijn rubriek: Zorg Zonder Nummer:

Dit is Jeanine, Mevrouw Vos, er is bij haar de diagnose Alzheimer vastgesteld. In dit filmpje getuigd ze heel oprecht over hoe mensen daarmee omgaan...



 Klik voor het filmpje van Mevr Vos


"De buitenwereld is koud. Niet alle mensen zijn koud. Maar de buitenwereld is koud wat Alzheimer betreft."

Hoe ze haar angst toegeeft dat ze bang is om in contact te komen met mensen die hier niet mee kunnen omgaan... 

Samen met haar wens ik dat meer mensen in deze wereld Alzheimer gaan begrijpen! 

Silvy 


Bron: https://samendementievriendelijk.nl/ervaring-jeanine-vos

zondag 19 maart 2017

Sprakeloos: "Dat is geen mens. Dat is mijn moeder."




Sprakeloos, de verfilming van de succesvolle roman van Tom Lanoye. Hiervoor extra aandacht in mijn rubriek: Zorg Zonder Nummer. Vanaf 15 maart 2017 kunnen we hem bewonderen in de bioscoop: 


 Ga naar Youtube sprakeloos

Het leven van de succesvolle schrijver Tom Lanoye wordt ondersteboven gekeerd wanneer zijn moeder onverwachts een beroerte krijgt. Door afasie verliest ze haar taal...

"Een verhaal over een definitief afscheid, het is zo moeilijk om een geliefde af te geven."

vrijdag 17 maart 2017

In de kijker: Zorgen met je hart! Peggy De Laet





 Ga naar Facebook Ookmijnzorg


Zelden komt het voor dat een blog mij zo aangrijpt, maar bij het lezen van deze getuigenis was ik even totaal sprakeloos! Het is zo oprecht verteld, en ook voor velen zeker herkenbaar... Ik had de tranen in mijn ogen, lees even mee met de blog en getuigenis door Peggy De Laet:



“Behandel een ander zoals ge zelf behandeld wilt worden.”


Alléz, doe eens voort
Woensdagavond, 20:15 uur . Gebonk op de deur. Sinterklaas, flitst het door mijn hoofd. “De thuisverpleegster” klinkt het. “Om u in ’t bed te leggen.”. Met tegenzin laat ik haar binnen. “Beetje vroeg” laat ik me ontvallen.” De enige reactie die ik krijg: “Ge moogt uw tanden uitdoen. Dat poetst gemakkelijker”. Eentje met humor? Oh, nee. Ze meent het. Ongeduldig kijkt ze me aan: “Alléz, doe eens voort, ge zijt niet mijn enige patiënt”. Ik probeer duidelijk te maken dat ik nog veel te jong ben voor een paar losse tanden en een kunstgebit. Morgenavond kruip ik wel met kleren aan in bed. Dan kies ik wanneer ik ga slapen. Nog wel even bedenken hoe ik mijn schoenen uit ga krijgen.

woensdag 15 maart 2017

Dank voor de zorg!



Vandaag deel ik het eerste verhaal in mijn nieuwe rubriek: "Zorg Zonder Nummer". 
Een openhartige getuigenis van Jane (pseudoniem) over hoe ze benaderd werd tijdens haar chemo behandeling... Over pijn en doorzettingsvermogen...

Bedankt Jane, om jouw verslag met ons te delen!


In mei 2013 werd ik tijdens mijn chemo behandeling zo ziek dat ik nogmaals werd opgenomen in het ziekenhuis. Het was al de 4 de keer dat ik voor enkele dagen werd opgenomen, meestal was het maar voor één of hoogstens twee nachten, maar deze keer zouden het 28 nachten worden. Alle dokters en alle verpleegsters kenden me al, zelfs de poetsvrouw Conny kwam al eens een babbeltje slaan en dat ging niet alleen over het weer of over eten, maar er werden al weleens persoonlijke verhalen verteld.

"Het was alsof ik een persoonlijke verpleegster had die er altijd was voor mij."

dinsdag 14 maart 2017

Waarom bloggend de laptop op mijn schoot?


De zon schijnt door ons raam, maar het is nog net iets te koud om buiten te gaan liggen. Mijn man is niet thuis. "Zit je wéér op die laptop?!" Zou hij al lachend zeggen. Bloggen is echt een me - moment, en vooral het schrijven is een ontspanning voor mij na mijn zware werkdagen. Een uitgelopen hobby, kan ik het gaan noemen.

Maar waarom ben ik in hemelsnaam beginnen bloggen?

Ik zou zo een warme sjaal kunnen aantrekken en in de eerste zonnestralen kunnen gaan zitten buiten op een comfortabele ligstoel met een goed boek. Waarom verkies ik dan mijn knusse bank, met de huiskat naast me? Ik heb net mijn lievelingsprogramma uitgekeken, maar verder lijkt niets me interessant. En de snoepkast is ook al geplunderd, de buit ligt naast me. En toch ga ik niet tekenen of knutselen, maar zit ik weer met die laptop op mijn schoot! Een echte blogger kent dat gevoel.


Ik denk dat het een gevoel is zoals bij een dagboek: mijn gevoelens moeten eruit!

Waarom zet je het dan niet op papier, zoals vroeger? Waarom moeten die verhalen online zodat iedereen die kan lezen? Waar ik vroeger al mijn diepste gevoelens voor mezelf zou willen houden, roep ik deze dagen al graag eens iets luid over de daken. Ik breek stilletjes aan die zware muur rondom mij af, en

ik wil dat mensen me zien zoals ik ben!

Later als mijn kinderen allemaal kunnen lezen, als ze groot of een tiener zijn dan wil ik dat ze op mijn blog lezen wie ik echt ben! Geen modepopje of een geitje dat zwijgzaam de kudde volgt. Maar wel een mama die durft opkomen voor haar eigen mening!

Ik zet op mijn blog veel punten in de kijker. 

Taboes zoals roddelen ook een vorm van pesten is, of verlies van een dierbare kan hard zijn, wil ik ter sprake brengen. Ik wil mensen in de kijker zetten: zoals mensen die in de zorg werken, of hun inzetten voor opvang voor kinderen met een beperking, ...


Ik wil dat mijn kinderen later lezen dat ik hun liefheb, 

door alle hoogte en diepte momenten heen. Onvoorwaardelijke liefde! Ik wil dat ze het verhaal kunnen lezen over mijn leven, ons leven, zoals het is. Met rozengeur en maneschijn, maar ook met de minder positieve kanten.

Ik wil dat ze lezen waar ik op deze leeftijd mee bezig ben. 

Welke emotionele verhalen ik belangrijk vind. Wat er allemaal in mijn hoofd ronddraait. Misschien zijn ze op mijn leeftijd wel zelf met deze dingen bezig in hun gedachten. Laat ze maar weten dat ze met alles bij me terecht kunnen, dat ik een open mind heb.

Waarom ben ik beginnen bloggen? Niet alleen zodat mijn kinderen dit later kunnen lezen, maar ook omdat ik wil dat de wereld dit nu leest! Ik wil dat de punten waar ik nu nadruk op leg, ook andere mensen gaan doen nadenken en inspireren. Ik wil een boodschap meegeven aan al mijn lezers:

Het mooiste geschenk dat je kan krijgen: is jezelf mogen en kunnen zijn!

Want jij bent het waard! Ik ben het waard! Wij zijn het waard! Want we zijn allemaal mooi, en uniek op onze eigen manier!

Liefs, Silvy